Listo-pad

Za oknami o dziwo – nawet i pojaśniało, ociepliło się, płaszcz szybciej, niż trafił na grzbiet – wrócił na wieszak i chyba zaczyna zaprzyjaźniać się z kurzem, mimo tego, że systematycznie go od niego odpędzam (tylko po to, żeby z czystym sumieniem móc założyć lżejszą katanę). Poleciały tylko liście z drzew, taką ilością, że będzińska Karolinka podczas gościnnych występów na Piekarskiej wykonywała jeden wielki, kontrolowany poślizg, a motorowi na niektórych liniach szybko zaczęli improwizować piasecznice z węży od odkurzaczy i lejków z poobcinanych butelek. Liście poleciały i lecą niezbyt rychliwie. Ot, zaczął się miesiąc, który w samej swojej nazwie to przewidział – listopad.

Zaczął się jakoś tak niespodziewanie, niezbyt wyraźnie. Pewnie gdyby nie to, że jego pierwszy dzień ma solidnie przypisane znaczenie w tradycji kraju nad Wisłą, nawet bym tego nie zauważył. A tak – wiadomo, wydłużył się weekend, wypadło odwiedzić kilka grobów. Kilka – tych najbliższych, geograficznie. Nawet nie wiem, czy pisałbym się na rodzinną ekskursję w kierunku tych dalszych. Trudno wyczuć – ale podejrzewam, że nie. Podstawą powinna być (co powtarzam do znudzenia co roku, bo i dla mnie jest) – pamięć. Nie ta świeża jak kopczyk ziemi usypany przy pochówku albo błyszczący jeszcze kamień nagrobny. Nie – to, co zostaje najdłużej. Pod tym względem nie mam sobie, jak rzadko kiedy, nic do zarzucenia.

Zarzuciłbym sobie, że nic nie piszę. Nie piszę, bo – bądźmy szczerzy – ostatnimi czasy nie bardzo miałem na to czas. Z czegoś trzeba było, niestety, zrezygnować, wybór padł niestety – na bloga. Nie mam też już takiej do tego pary, jak przed siedmioma (!) laty, gdy zaczynałem zabawę z taką formą aktywności w sieci. W zasadzie – od tamtej pory zmieniło się tak wiele, że ciężko wyliczyć. A zmienia się coraz więcej – ostatnie tygodnie przyniosły dwa, można z czystym sumieniem powiedzieć, milowe kroki. Jeden – dla, nazwijmy to tak, kariery i rozwoju osobistego. Drugi – dla sfery dużo bardziej delikatnej i subtelnej (kto ma wiedzieć, ten wie – i sza!). Rok 2011 mimo wszystko wydaje się, że zostanie zapisany w takiej małej, prywatnej kronice jako przełomowy. Wydaje się – ale nie mówię nic twierdzącego, trochę go jeszcze zostało do końca, lepiej nie zapeszać…

Znów włącza mi się instynkt podróżniczy. Po głowie chodzą różne potencjalne kierunki odwiedzin, jak do tej pory nie mam pojęcia, który z nich okaże się wiążący – i czy w ogóle. Jeśli nie w zbliżający się wraz z kolejnym świętem długi weekend może się okazać, że podróże odwieszę znowu na hak… Ale – zaledwie „może”!